Greek English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Είσοδος Μελών

Βοηθήστε και Σεις για την προώθηση των σκοπών του συλλόγου μας. Εγγραφείτε για να μπορέσετε να δημοσιεύσετε τα δικά σας άρθρα, εικόνες, απόψεις …



Επισκέπτες

mod_vvisit_counterΣήμερα13
Κυριακή
19
Νοεμβρίου
Ανατ.: 07.17
Δύση: 17.18
Νέα Σελήνη
Αβδιού προφήτου, Βαρλαάμ, Αγαπίου, Ηλιοδώρου και Ευφημίας μαρτύρων
1822
Νίκη κοντά στην Κόρινθο των Ελλήνων επαναστατών.
1826
Σφαγές Ελλήνων από Τούρκους στην Αθήνα.
1828
Ο Κιουταχής σουβλίζει 2 Έλληνες αιχμαλώτους στον βράχο του Αρείου Πάγου.
1906
Ο οπλαρχηγός Παύλος Κύρου φονεύεται στο Όστιμα (Τρίγωνο) της περιοχής Κορεστίων σε μάχη με τουρκικές δυνάμεις.
Ο οπλαρχηγός Δημ. Νταλίπης φονεύεται στο χωριό Ανταρτικό της περιοχής Κορεστίων σε μάχη με τουρκικές δυνάμεις.
1943
Το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής διατάσσει τους Ιερολοχίτες και τους Βρετανούς κομμάντος να εκκενώσουν τη Σάμο.
1958
Μάχη στο Δίκημο της Κύπρου όπου πέφτει ηρωικώς μαχόμενος κατά των Βρετανών ο Μάτσης, τομεάρχης Κυρήνειας της ΕΟΚΑ.

Αθλητικοί Αγώνες των Αρχαίων Ελλήνων. PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 06 Φεβρουάριος 2009 21:20

 





Τους αγώνες διοργάνωναν οι Ηλείοι με μεγάλη επιτυχία αν σκεφθεί κανείς πόσο δύσκολο έργο ήταν να φροντίσουν για την προσέλευση των αθλητών, την διαμονή επισκεπτών και αντιπροσώπων Πόλεων, τους κριτές. Ανώτατοι άρχοντες των αγώνων ήταν αρχικά οι Αγωνοθέτες και αργότερα οι Ελλανοδίκες (που ήταν συνήθως δέκα), οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την όλη διοργάνωση και την εφαρμογή των κανονισμών ενώ εκτελούσαν και χρέη κριτών. Οι Ελλανοδίκες, που επιλέγονταν με κλήρο μεταξύ όλων των Ηλείων, είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν κυρώσεις και ποινές στους αθλητές και στους θεατές που υπέπιπταν σε παραπτώματα ενώ συνοδεύονταν από ραβδούχους ή μαστιγοφόρους με επικεφαλής τον αλυτάρχη. Μία από τις κύριες φροντίδες των Ελλανοδικών ήταν να ελέγξουν εάν όλοι οι αθλητές ήταν γεννημένοι ελεύθεροι Έλληνες από ελεύθερους γονείς και δεν βαρύνονταν με παραπτώματα που θα τους απέκλειαν από τους αγώνες. Ο έλεγχος αυτός ήταν ιδιαίτερα αυστηρός διότι δεν επιτρεπόταν η συμμετοχή δούλων ή βαρβάρων αλλά και παραβατών της εκεχειρίας, όσων ενέχονταν σε άγος (μίασμα), ιερόσυλων και φυσικά των ίδιων των Ελλανοδικών.

 

Οι γυναίκες απαγορευόταν να παρακολουθήσουν τους αγώνες με ποινή θανάτου. Η μόνη που αναφέρεται ότι παραβίασε τον κανονισμό ήταν η Καλλιπάτειρα από την Ρόδο, χήρα που μεταμφιέσθηκε σε άντρα γυμναστή για να παρακολουθήσει τον γιο της στους αγώνες αλλά κατά τους πανηγυρισμούς της για την νίκη του νεαρού αθλητή αποκαλύφθηκε. Τελικά συγχωρέθηκε, όμως, διότι ήταν κόρη του ολυμπιονίκη Διαγόρα και η οικογένεια της είχε αναδείξει τρεις γενιές ολυμπιονικών.

Οι ολυμπιονίκες θεωρούνταν σημαντικά πρόσωπα διότι είχε γίνει συνείδηση ότι δεν αγωνίζονταν για τον εαυτό τους αλλά εξ ονόματος ολόκληρης της Πόλεως τους. Ολυμπιονίκης στεφόταν μόνο ο πρώτος νικητής και η Πόλη από την οποία καταγόταν του επεφύλασσε λαμπρές τιμές, ιδιαίτερα μετά το 480 π.Χ. Έμπαινε στην Πόλη πάνω σε τέθριππο και συνοδεία πομπής από άνοιγμα στο τείχος, τμήμα του οποίου γκρεμιζόταν για να συμβολίσει το γεγονός ότι πλέον η Πόλις δεν χρειαζόταν τείχη για να την προστατεύσουν εφ' όσον είχε τέτοιο νικητή. Επίσης, η Πόλις του απένειμε ισόβια τιμές που περιλάμβαναν τιμητικά θρησκευτικά αξιώματα, σίτιση στο πρυτανείο, απαλλαγή από διάφορους φόρους και τιμητική θέση στο θέατρο, στις διάφορες γιορτές και αγώνες. Βέβαια, πρέπει να τονισθεί ότι οι αθλητές φαίνεται ότι ήταν κάθε άλλο από απλούς ερασιτέχνες και πρέπει να προετοιμάζονταν σκληρά για να συμμετάσχουν στους αγώνες ενώ δεν έλειπαν και τα παρατράγουδα μετά τον Ε' αιώνα, όπως εξαγορά αθλητών, με κύριο σκοπό την νίκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Παρ' όλα αυτά, οι Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες διατήρησαν την αίγλη τους για περίπου 1.200 χρόνια, μέχρι την κατάργηση τους από τους Βυζαντινούς.
Τους αγώνες διοργάνωναν οι Ηλείοι με μεγάλη επιτυχία αν σκεφθεί κανείς πόσο δύσκολο έργο ήταν να φροντίσουν για την προσέλευση των αθλητών, την διαμονή επισκεπτών και αντιπροσώπων Πόλεων, τους κριτές. Ανώτατοι άρχοντες των αγώνων ήταν αρχικά οι Αγωνοθέτες και αργότερα οι Ελλανοδίκες (που ήταν συνήθως δέκα), οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την όλη διοργάνωση και την εφαρμογή των κανονισμών ενώ εκτελούσαν και χρέη κριτών. Οι Ελλανοδίκες, που επιλέγονταν με κλήρο μεταξύ όλων των Ηλείων, είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν κυρώσεις και ποινές στους αθλητές και στους θεατές που υπέπιπταν σε παραπτώματα ενώ συνοδεύονταν από ραβδούχους ή μαστιγοφόρους με επικεφαλής τον αλυτάρχη. Μία από τις κύριες φροντίδες των Ελλανοδικών ήταν να ελέγξουν εάν όλοι οι αθλητές ήταν γεννημένοι ελεύθεροι Έλληνες από ελεύθερους γονείς και δεν βαρύνονταν με παραπτώματα που θα τους απέκλειαν από τους αγώνες. Ο έλεγχος αυτός ήταν ιδιαίτερα αυστηρός διότι δεν επιτρεπόταν η συμμετοχή δούλων ή βαρβάρων αλλά και παραβατών της εκεχειρίας, όσων ενέχονταν σε άγος (μίασμα), ιερόσυλων και φυσικά των ίδιων των Ελλανοδικών.

Οι γυναίκες απαγορευόταν να παρακολουθήσουν τους αγώνες με ποινή θανάτου. Η μόνη που αναφέρεται ότι παραβίασε τον κανονισμό ήταν η Καλλιπάτειρα από την Ρόδο, χήρα που μεταμφιέσθηκε σε άντρα γυμναστή για να παρακολουθήσει τον γιο της στους αγώνες αλλά κατά τους πανηγυρισμούς της για την νίκη του νεαρού αθλητή αποκαλύφθηκε. Τελικά συγχωρέθηκε, όμως, διότι ήταν κόρη του ολυμπιονίκη Διαγόρα και η οικογένεια της είχε αναδείξει τρεις γενιές ολυμπιονικών.


Οι ολυμπιονίκες θεωρούνταν σημαντικά πρόσωπα διότι είχε γίνει συνείδηση ότι δεν αγωνίζονταν για τον εαυτό τους αλλά εξ ονόματος ολόκληρης της Πόλεως τους. Ολυμπιονίκης στεφόταν μόνο ο πρώτος νικητής και η Πόλη από την οποία καταγόταν του επεφύλασσε λαμπρές τιμές, ιδιαίτερα μετά το 480 π.Χ. Έμπαινε στην Πόλη πάνω σε τέθριππο και συνοδεία πομπής από άνοιγμα στο τείχος, τμήμα του οποίου γκρεμιζόταν για να συμβολίσει το γεγονός ότι πλέον η Πόλις δεν χρειαζόταν τείχη για να την προστατεύσουν εφ' όσον είχε τέτοιο νικητή. Επίσης, η Πόλις του απένειμε ισόβια τιμές που περιλάμβαναν τιμητικά θρησκευτικά αξιώματα, σίτιση στο πρυτανείο, απαλλαγή από διάφορους φόρους και τιμητική θέση στο θέατρο, στις διάφορες γιορτές και αγώνες. Βέβαια, πρέπει να τονισθεί ότι οι αθλητές φαίνεται ότι ήταν κάθε άλλο από απλούς ερασιτέχνες και πρέπει να προετοιμάζονταν σκληρά για να συμμετάσχουν στους αγώνες ενώ δεν έλειπαν και τα παρατράγουδα μετά τον Ε' αιώνα, όπως εξαγορά αθλητών, με κύριο σκοπό την νίκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Παρ' όλα αυτά, οι Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες διατήρησαν την αίγλη τους για περίπου 1.200 χρόνια, μέχρι την κατάργηση τους από τους Βυζαντινούς.
Άλλοι αγώνες ήταν τα Πύθια στους Δελφούς, που, μετά το 582, άρχισαν να τελούνται τακτικά στα τέλη Αυγούστου και κατά το τρίτο έτος των ολυμπιάδων.
Τα Ίσθμια, που διεξάγονταν κοντά στον Ισθμό της Κορίνθου προς τιμήν του Ποσειδώνα, τελούνταν κανονικά. μετά το 582, στο τέλος Απριλίου και κάθε δεύτερο και τέταρτο έτος των Ολυμπιάδων.
Αντιστοίχως, τα Νεμέα, που γίνονταν στην Νεμέα και προς τιμήν του Διός, αναδιοργανώθηκαν και τελούνταν κανονικά, μετά το 573, τον Ιούλιο και κάθε πρώτο και τρίτο έτος των Ολυμπιάδων.

Οι αγώνες αυτοί μαζί με τα Ολύμπια αποτελούσαν τις τέσσερις σημαντικότερες αθλητικές συναντήσεις στην Αρχαία Ελλάδα. Ο αθλητής που νικούσε και στους τέσσερις αγώνες ονομαζόταν περιοδονίκης και έχαιρε ιδιαιτέρας εκτιμήσεως και αίγλης.

Εκτός από τους ανωτέρω αγώνες υπήρχαν και πλήθος αθλητικές οργανώσεις με τοπικό χαρακτήρα σε ορισμένες από τις οποίες συμμετείχαν νεαρά κορίτσια (παρθένες).

Οι κυριότερες εκδηλώσεις για αθλήτριες τελούνταν στην Ολυμπία και στην Σπάρτη. Στην Ολυμπία, ονομάζονταν Ηραία και είχαν ως μοναδικό αγώνισμα τον δρόμο ίσο με 5/6 σταδίου. Στην Σπάρτη οι αγώνες κορασίδων διοργανώνονταν προς τιμήν της Αρτέμιδος.
Οι Έλληνες χαίρονταν να αγωνίζονται ή να παρακολουθούν αγώνες μέσα στα κατάφυτα τοπία που περιέβαλαν τις πόλεις τους. Ακόμη και εάν τελικά ορισμένες φορές η άμιλλα γινόταν συναγωνισμός, ακόμη και εάν κάποιοι προσπαθούσαν να αμαυρώσουν τους αγώνες ή ακόμη και εάν κάποιοι δεν τηρούσαν τους κανόνες, αυτό που μένει στους αιώνες είναι η ιδέα του αθλητισμού και πιο συγκεκριμένα η ιδέα του ολυμπισμού: ας εγκαταλείψουμε για λίγο τις διαφορές μας για να αγωνισθούμε τίμια στον αθλητικό στίβο προς τιμήν των θεών.

Για τους ίδιους τους Έλληνες ιδιαίτερα, οι αγώνες αποτελούσαν μια πανελλήνια σύναξη, η οποία δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί σε πολιτικό ή οικονομικό επίπεδο αλλά μπορούσε να υποδηλωθεί στον τομέα της ευγενούς άμιλλας, στον αθλητισμό. Φαίνεται ότι αν και τις ελληνικές Πόλεις τις χώριζαν πάρα πολλά, τα στοιχεία που τις ένωναν ήταν ο πολιτισμός και ιδιαίτερα η κοινή γλώσσα, η θρησκεία και οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το πόση μεγάλη σημασία, άλλωστε, έδιναν οι Αρχαίοι Έλληνες στους αγώνες αυτούς διαφαίνεται και μέσα από απεικονίσεις αθλητών πάνω σε αγγεία ή από αγάλματα της Κλασικής Εποχής όπου διακρίνονται δρομείς, άλτες, ηνίοχοι, δισκοβόλοι, ακοντιστές, παλαιστές και πυγμάχοι.
Σχόλια (0)Add Comment

Γράψε σχόλιο

busy